تا شد به روي دست نبي (ص) مرتضي (ع) بلند'>بلند / شد رايت جلال خدا برملا بلند تا شد به روي دست نبي (ص) مرتضي (ع) بلندشد رايت جلال خدا برملا بلندبشنيد چون كه نغمه «يا ايهاالرسول»گرديد منبري همه از پشته‌ها بلندمرآت پاك لم‌يزلي، آيت جليشد بر سرير دست حبيب خدا بلندآيين پاك ختم رسل ناتمام بودگر بر نمي‌شد آن مه برج ولا بلندهنگامه شد به كوري چشمان دشمنانشد بانگ مرحبا ز همه ما سوي بلندخورشيد دين، سپهر يقين، ختم مرسلينشد زين سبب ميان همه انبيا بلندتا شد به عرش دست نبي ماه عارضششد اين ندا ز بارگه كبريا بلندتكادامه مطلب

اي علي، اي ارتفاعت تا خدا / بي نهايت، بيكران، بي‌انتها اي علي، اي ارتفاعت تا خدابي نهايت، بيكران، بي‌انتهااي علي، اي همسر بانوي ابجلوه حق، اسم اعظم، نور ناباي علي اي خوب، اي تنهاتريناي ملايك با نگاهت همنشيناي علي، اي آفتاب حق سرشتاي قسيم روشني‌هاي بهشتاي فراتر از تصور، ازخيالبحر عرفان، آفتاب بي‌زوالاي تو خورشيد نهان در زير ابركوه علم و كوه حلم و كوه صبرچون تو مردي نيست در اين روزگارهيچ تيغي نيز، همچون ذوالفقارجان ما را كن ز عشقت منجلياي فدايت جان عالم، يا عليكاش مي‌كرديم بيعت تا بهارمي‌شكفتيادامه مطلب

السلام اي غدير! مَهبَط عشق' href='/last-search/?q=عشق'>عشق!مقصد دولت مسلّط عشق!السلام اي غدير! مقصد يار!وي گلافشان ز موجموج بهار!چه بهاري توراست؟ كز خُم تومست عشقيم در تلاطم تو؟تشنگان ولايتيم همهعطش بينهايتيم همهلب خشكم ارگ ترَك خوردهستغيرتم بارها محك خوردهستقصه اهل كوفه بودن چيست؟مست آب و علوفه بودن چيست؟لب، اگر تر كند علي (ع)، تيغيمحنجرِ عارفانه تبليغيماز ولايت هر آن كه دم نزندنفس از بام صبحدم نزندعشق را وقت استماع رسيدوحي در «حجةالوداع» رسيدما علي (ع) را گرفتهايم هنوزتا نبي (ص) را چو خويش، گُم نكنيماز سبو مي زديم تا ديگرجام را در شراب خُم نكنيمورنه «مروان»، «معاويه»، «هارون»همگي از نبي (ص) سخن گويندمن، ولي، دستِ آن كسان بوسمكز نبي (ص) زينبي (س) سخن گويندغير آل علي (ع) كه ميداند؟دين احمد، به تيغ، پابرجاستحقِّ بدعتگذار، شمشير استجايِ احساس و عشق، ديگر جاست«ابن ملجم» نكشت، مولا رامرگ، طاقت نداشت پيش علي (ع)همه گفتند: امام را كشتندليك زنده است تا هميشه علي (ع)لفط بر لفظ، من نميبافمهر طرف بنگرم، علي (ع) بينمنه در آن كوچه يا در اين خانههركجا بگذرم، علي (ع) بينماوست نوري زلامكان و زمانكه جهان در شعاعهاش، گُم استگر به دنبال ديدن اوييعكسش افتاده در «غدير خُ«» استشيعه، سنيترين مذهبهاستزان كه سنت، ملاك هر شيعهستزين سبب هركه اهل سنت شددم ز حيدر زند، اگر شيعهستسني و شيعه را اگر فرقيستاندك است آن چنان كه دشنه و تيغهر دو در قلب خصم، خواهد شدتا كه خورشيد، سرزند زستيغآفتاب، آفتابِ اسلام استبر سرِ ي، سرِ حسين (ع) ببيندين، به تيغ دو تيغه، مديون است«خيبر» و «خندق» و «حنين» بين ذوالفقارِ ستيز! مولاكوفيانه را به قعرِ گور فرستجوشِ رجّالههاست از شش سوسيصد و سيزده غيور فرستهمرهانم! برادران! ديريستدشمنان، در ادامه مطلب

کربلایی محسن نفری -شهادت امام محمد باقر (علیه السلام) کربلایی محسن نفری (2) -شهادت امام محمد باقر (علیه السلام) کربلایی حسین فروغی -شهادت امام محمد باقر (علیه السلام) کربلایی حسین فروغی (2) -شهادت امام محمد باقر (علیه السلام) کربلایی حسین فروغی (3) -شهادت امام محمد باقر (علیه السلام) کربلایی حسین فروغی (4) -شهادت امام محمد باقر (علیه السلام) کربلایی حسین فروغی (5) -شهادت امام محمد باقر (علیه السلام) کربلایی حسین فروغی (6) -شهادت امام محمد باقر (علیه السلام) کربلایی میلاد حسنی -شهادت امام محمد باقر (علیه السلام) کربلایی میلاد حسنی (2) -شهادت امام محمد باقر (علیه السلاادامه مطلب

روى زياد بن محمد قال: دخلت على ابى عبد الله(ع) فقلت: للمسلمين عيد غير يوم الجمعة والفطر والاضحى؟ قال: نعم، اليوم الذى نصب فيه رسول الله(ص) اميرالمؤمنين(ع). مصباح المتهجد: 736.

زياد بن محمد گويد: بر امام صادق(ع) وارد شدم و گفتم: آيا مسلمانان عيدى غير از عيد قربان و عيد فطر و جمعه دارند؟ امام(ع) فرمود:
آرى، روزى که رسول خدا(ص) اميرمؤمنان(ع) را (به خلافت و ولايت) منصوب کرد.

دشت تا خيمه زد آهنگ خروشيدن راچاه هم تجربه كرد آتش جوشيدن رادست خورشيد در آفاق رسالت چرخيدچنگ زد گيسوي ترديد پريشيدن راو بيابان چه تبي داشت از انبوه سكوتتا مبارك كند اين آينه پوشيدن راعشق ابلاغ شد و حلقه مستان گُل كردتازه كرد آن خُم نو، چشمه نوشيدن راپر شد آغوش غدير از دم «بخٍّ بخٍّ»تا بكوبد هيجانات نيوشيدن راعطر «من كنتُ...» و غوغاي «علي مولاه»قافله قافله راند اين همه كوشيدن را پروانه نجاتیادامه مطلب

دستي به هوا رفت و دو پيمانه به هم خورددر لحظه «مي» نظم دو تا شانه به هم خورددستور رسيد از ته مجلس به تسلسلپيمانه «مي» تا سر ميخانه به هم خورددستي به هوا رفت و به تاييد همان دستدست همه قوم صميمانه به هم خورد«لبيك علي »قطره باران به زمين ريخت«لبيك علي» نور و تن دانه به هم خورديك روز گذشت و شب مستي به سر آمديعني سر سنگ و سر ديوانه به هم خوردپس باده پريد از سر مستان و پس از آنبادي نوزيد و در يك خانه به هم خورد مهدی رحیمیادامه مطلب